Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει καλά. Βασικά, ο χρόνος δεν είχε ξεκινήσει καλά, αλλά δεν θα επεκταθώ γιατί θα μείνουμε εδώ όλο το βράδυ. Δεν είχα κοιμηθεί καλά, είχα ξυπνήσει ανάποδα, δεν είχα φάει καλά, είχα πονοκέφαλο, δεν είχα όρεξη -- γενικά ήμουνα μες στη γκρίνια: πού να τρέχουμε τώρα, θα κάνει κρύο, θα είμαστε σα σαρδέλες, θα 'χει καπνό, τι να μας πούνε κι οι παππούδες, κι άλλα τέτοια ωραία. Πήγα, βέβαια, γιατί... σιγά μη δεν πήγαινα. Και ευτυχώς.
Γιατί ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω δει τα τελευταία χρόνια.
Ο Arthur Brown ήταν οκ, δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα· είναι γνωστή η ξινίλα μου. Εντυπωσιάστηκα όμως από τον Nick Pynn -- τρομερή παράσταση και εξαιρετικός μουσικός.
Και μετά βγήκαν οι Pretty Things. Ό,τι άλλο και να πω είναι λίγο.
Στην αρχή δε μου γέμισαν το μάτι -- ειδικά ο Dick Taylor, που είναι εντελώς παππούλης. Μέχρι που έπεσε η πρώτη σολιά. Τύφλα να 'χουν οι εικοσάρηδες. Απίθανοι! Καταπληκτικοί! Τέλειοι! Φανταστικοί! (I can do this all night.) Δεν ήμουν σε θέση να χοροπηδήσω όπως όσοι βρίσκονταν από κάτω, αλλά μέσα μου χοροπηδούσα. Καταπληκτική μουσική, τρομερή ενέργεια, ανεξάντλητο κέφι. Θα το ξαναπώ: τύφλα να 'χουν οι εικοσάρηδες -- αυτό ήταν ροκ, όχι παίξε-γέλασε.
Το κοινό ήταν τόσο ενθουσιασμένο, που θέλανε να φύγουν, να πάνε να πάρουν τα χάπια τους και να κοιμηθούν (οκ, εκτός από τον ντράμερ, που πρέπει να μας πει το μυστικό πώς κρατιέται σε τέτοια φόρμα), και δεν τους άφηνε!
Έτσι είναι οι καλές συναυλίες. Πραγματικά τη χάρηκα. :) Μου έκανε εντύπωση όμως που δεν είχε κόσμο. Ήμασταν δεν ήμασταν διακόσια πενήντα άτομα· δεν παραπονιέμαι, γιατί είχαμε άπλα και ανάσαινες, αλλά ήταν κρίμα.
